Wij helpen u graag verder »

Uw steun is welkom

Wilt u donateur worden
of ons sponsoren...
lees meer >>

VPTZ Julia Jan Wouters

Wij zijn er voor u,
als het er écht om gaat...
lees meer >>

Ons gastvrije hospice

Als thuis sterven niet (meer)
wenselijk of mogelijk is...
lees meer >>

Onze zorg bij u thuis

Zodat u er niet (meer) alleen voor staat...lees meer >>

Een gast vertelt

Wat hebben we genoten van mevrouw Vaartjes. Zij is na een verblijf van negen maanden in het hospice naar een zorgcentrum gegaan. Inmiddels is mevrouw Vaartjes overleden. Haar dochter is nu vrijwilliger bij het hospice. Hierbij een interview met mevrouw Vaartjes uit het weekblad Sa!

Terminale zorg in een Bijna-Thuis-Huis
Als de dood onafwendbaar is, volgt de vraag: wat nu? Voor sommige terminale patiënten is intensieve zorg tot en met het sterfbed thuis niet mogelijk. Het Julia Jan Wouters Hospice biedt hen in de laatste levensfase kwaliteit van leven én sterven. ‘Dit is mijn toetje.’

Het herenhuis oogt imposant. Klassieke vormen, een hoog opgetrokken roodbakstenen gevel. Een sierlijk hekwerk omheint de voortuin. Aanbellen hoeft niet, de zijpoort zwaait open. Iedereen mag hier achterom. 
In de woonkeuken heerst bedrijvigheid, de koffiepot wordt gevuld. Een vers voorjaarsboeket siert de grote houten eettafel. Wat kranten en tijdschriften liggen ernaast, op een nonchalant stapeltje. Een grap, een lach.
Het is niet het meest voor de hand liggende decor voor een verblijfhuis voor terminale patiënten, maar toch is hier het Julia Jan Wouters Hospice gevestigd. 
In dit huis, aan de K.R. Poststraat in Heerenveen, biedt een team van verpleegkundigen en vrijwilligers intensieve zorg aan mensen die binnen afzienbare tijd zullen overlijden. De entourage is huiselijk, op het gezellige af. “Mensen denken vaak dat we hier altijd met uitgestreken gezichten rondlopen”, zegt coördinator Henriëtte Smeding, “maar dat is echt niet zo.”

Uitbehandeld
Een van de gasten is Leny Vaartjes (88). Zeven kinderen, 18 kleinkinderen, het 18e achterkleinkind op komst. Ze is een ‘ouwe taaie’, vindt ze zelf. Haar leven was niet altijd gemakkelijk. Met haar gezin woonde Leny 18 jaar in Frankrijk, waar haar man bedrijfsleider op een boerderij was. Het betekende hard werken, zeven dagen per week. In latere jaren verloor ze haar man, twee zoons en een schoonzoon. Acht jaar terug overleefde ze lymfeklierkanker. In het voorjaar van 2013 herstelde ze wonderwel na een herseninfarct, maar de bloedkanker die haar vervolgens trof, trok een te grote wissel op haar lichaam. Eind december 2013 werd ze uit het ziekenhuis ontslagen, uitbehandeld. De artsen gaven haar nog 14 dagen. Terug naar huis kon ze niet, want 24-uurszorg was daar niet haalbaar. Het hospice bleek een uitkomst. “Toen ik hier kwam, was ik een wrak. Ik kon geen stap zetten, had in acht weken nog geen aardappel naar binnen gekregen. Ik wist dat ik dood zou gaan. Ik was ver heen, dacht: als het gebeurt, dan gebeurt het maar.”

Lintje
Maar het liep anders. Tegen alle prognoses in begon Leny zich met de dag beter te voelen. Ze ging weer eten, sterkte aan. Met de rollator en wat ondersteuning kon ze zelfs weer een stukje lopen. Leny vertelt haar verhaal in de gastenkamer waar ze inmiddels al ruim drie maanden verblijft. Als een vorstin (‘ze noemen me hier het koninginnetje’) zit ze in een comfortabele fauteuil achter een tafeltje dat speciaal voor haar gemaakt is, een roze breiwerkje in de hand. Leny is ronduit opgewekt, met een gezicht dat straalt van vrolijkheid. Haar dagen zijn gevuld: ze krijgt volop visite (‘er zijn dagen dat er wel 15 mensen komen’), ze breit dat het een lieve lust is en verslijt het ene Friese boek na het andere. “De dokter noemt me een medisch wonder”, lacht ze. “Zelf denk ik dat het komt door de goede verzorging hier. Ik ben zo blij met ze, iedereen is hier even lief en vriendelijk. Ze doen alles voor me: er wordt voor me gewassen, ze vragen wat ik wil eten, er is altijd koffie en thee. Ik kan met iedereen goed opschieten. En het is allemaal vrijwilligerswerk, hè. Reusachtig vind ik het. Deze mensen verdienen een lintje.”

Alternatief thuis
Het hospice, dat op subsidie en giften draait, heeft als voornaamste doel om de laatste levensfase van terminale patiënten zo comfortabel mogelijk te laten verlopen. Het is een alternatief thuis om veilig en in alle rust te kunnen sterven als dat in het eigen huis niet kan. Voor de naasten is het fijn om hun rol als verzorger te kunnen loslaten, om gewoon als kind of echtgenoot op bezoek te komen. De gastenkamers zijn persoonlijk en warm. In overleg is veel mogelijk. Wil iemand graag een schilderij van thuis meenemen of ter plekke een maaltijd laten koken door de familie, dan kan dat. Bij het Julia Jan Wouters Hospice zijn - naast een vast team van verpleegkundigen - zo’n 55 vrijwilligers betrokken die een of meer dagdelen aanwezig zijn. Daarnaast bieden nog eens 20 vrijwilligers van de Stichting VPTZ Julia Jan Wouters ondersteuning in thuissituaties. Gedreven mensen, stuk voor stuk. Ze bieden een luisterend oor en geven hulp bij de dagelijkse verzorging. Er simpelweg zijn is soms al voldoende.

Verrijkend
Betrokken zijn bij een van de intiemste, maar tegelijkertijd moeilijkste momenten in het leven kan zwaar zijn. “Een sterfgeval went nooit”, geeft Henriëtte Smeding toe. “Verdriet kan je aangrijpen. Soms komt het heel dichtbij, vooral als het een leeftijdsgenoot betreft. Dan hakt het er in. Toch is het ook zó verrijkend om mensen in deze fase te mogen begeleiden. Er spelen soms allerlei niet-afgeronde familiekwesties. Dingen worden uitgepraat, en als het kan bemiddelen we daarin. Het geeft voldoening als iemand op zijn sterfbed een toost uitbrengt op het leven, omringd door zijn naasten. Het is ontzettend waardevol om het samen tot een goed einde te volbrengen.”

Leny Vaartjes weet niet hoe lang ze nog in het hospice zal zijn. Ze leeft in geleende tijd en dat beseft ze. “De dokter zei: geniet ervan, dit is het toetje. Twee weken terug was ik weer heel ziek, en ik dacht: nu ben ik aan de beurt. Maar ik klauterde toch tegen de muur op.” Dan, bedachtzaam: “Bang voor de dood ben ik niet, ik ben er klaar voor. Mijn leven heeft goede en slechte momenten gekend, maar ik ben een optimistisch en gelukkig mens. Ik zoek het goede uit, het slechte laat ik achter me. Dit is een van mijn mooiste periodes. Ik hoop dat ik hier nog een poosje blijf.”
Op haar crematie zal Édith Piaf klinken, dat heeft ze allang geregeld. In feilloos Frans: “Non, je ne regrette rien.”

Ze heeft nergens spijt van.
Vormgeving en realisatie: Wiep.frl | Powered by: Knoop.frl